Luna en die Sterrefluit

Luna was ‘n klein feetjie met silwer vlerke en goue hare. Sy het in ‘n sagte blombed in die maanligwoud gewoon. Elke aand, net voor slaaptyd, het sy na die sterre opgekyk en gewonder hoe dit sou voel om tussen hulle te dans.

“Dink jy die sterre kan met ons praat?” het sy een aand vir haar beste maatjie, ‘n wollerige nagmot met die naam Flits, gevra.

“Ek weet nie,” het Flits gefluister terwyl hy sy vlerke strek. “Maar hulle lyk altyd so vriendelik.”

Net toe hoor Luna ‘n sagte fluitklank deur die woud sweef. Dit het soos ‘n liedjie geklink—lig en helder, amper soos ‘n ster wat sing. Nuuskierig het sy haar vlerkies geklap en na die klank gevlieg, met Flits wat agterna gefladder het.

Hulle het by ‘n groot, gladde klip in die middel van die woud gestop. Daar, tussen die blare, het ‘n ou, vriendelike uil gesit. In sy vlerk het hy ‘n klein silwer fluitjie vasgehou.

“Dis die Sterrefluit,” het die uil met ‘n knipoog gesê. “As jy daarop blaas, sal jy vir ‘n rukkie tussen die sterre kan sweef.”

Luna se hart het van opgewondenheid geklop. “Regtig?” het sy gevra, haar oë groot soos die maan.

Die uil het sag geknik en vir haar die fluitjie gegee. “Maar onthou,” het hy gewaarsku, “jy moet terug wees voor die laaste ster verdwyn, anders kan jy tussen die hemel en die aarde verdwaal.”

Luna het haar vlerkies gespan, die fluitjie naby haar lippe gehou en sag geblaas. Skielik het sterlig om haar begin dans, en toe sy weer sien, het sy begin opstyg – reguit op!

Hoër en hoër het sy gesweef, totdat sy tussen die sterre was. Hulle het sag geflits en vir haar geheime gefluister. Sy het oor die Melkweg gesweef, om die blink Aandster geswaai en selfs met ‘n klein sterretjie bal gespeel.

Flits het rondom haar gedraai, sy vlerkies fladderend van vreugde. “Dit is ongelooflik!” het hy uitgeroep.

Luna het gelag en geswaai, haar arms wyd oop, terwyl sy een van die sterre vasgehou het toe, skielik, het een van die sterre vir haar die teken gegee dat dit tyd was om terug te gaan.

“Ons moet terug!” het sy vir Flits gesê en vinnig afwaarts begin sweef.

Die maan het vir haar ‘n sagte glimlag gestuur toe sy terug in die woud land. Die ou uil het haar vriendelik dopgehou.

“Het jy lekker gespeel?” het hy gevra.

Luna het geknik en geglimlag. “Dit was wonderlik!” het sy uitgeroep. “Dankie, meneer Uil!”

Die uil het sy vlerke gevou en gese“Onthou, jy sal altyd terug kan kom. Maar nou… is dit slaapens tyd.”

Luna het gaap en teruggevlieg na haar sagte blombed. Toe sy gaan lê, het haar oë stadig toegemaak terwyl sy nog aan haar avontuur gedink het.

En net soos dit, het sy , gelukkige aan die slaap geval… met die sterre steeds sag bo haar wat flonker.

Einde. 🌙✨