Hoppie die Haas en die Verlore Wortels

Hoppie die haas, so vinnig en vlytig, het ‘n wortelstoepie – heerlik en geurig! Elke dag het hy dit netjies gebêre, diep onder ‘n boom, in ‘n gat in die aarde.

Maar een môre toe Hoppie gaan kyk, was sy wortels weg – tot sy groot ontwyk! “O, waar is my wortels? Waar kan hulle wees?” Sy neuskie ruk-ruk, sy ogies groot vrees!

Karel die eekhoring skarrel nader, “Moenie bekommer nie, ek’s ‘n soek-avonturier!” Bella die beer brul sag: “Ek help ook!” Hulle begin dadelik, van hoek tot krook.

Hulle soek in die bos, onder blare en klippe, kruip oor boomstompe, loer oor rande en tippe. Toe sien Bella spore – klein en skraal, wat wegloop van Hoppie se wortelbewaar!

“Hulle’s hierlangs!” roep Hoppie opgewonde, sy pootjies klop-klop oor blare en gronde. Toe, onder ‘n bos, piepklein en fyn, sit honger veldmuise en smul so klein!

Een muisie sluk en sê toe skaam: “Hoppie, ons was honger, dis nie ons naam… Om kos te steel, ons vra verskoning, ons magie was leeg – ons het geen woning.”

Hoppie kyk na hul klein ronde magie, dink ‘n oomblik en glimlag saggies. “Hou dit, eet dit, maar moenie vergeet, volgende keer vra net eers, asseblief!”

Van daardie dag af het Hoppie besluit, ‘n ekstra mandjie vir vriende gehou, altyd gereed! Want deel is lekker, dit bring groot plesier, saam eet en saam lag, dis ‘n ware manier!