Ouma se Towerkombers

Luan het sy ouma se kombers baie liefgehad. Dit was sag en warm, met patrone van sterre, wolke en blink goue drade wat deur die materiaal geloop het. “Hierdie is nie sommer net ’n kombers nie,” het Ouma altyd gesê. “Dis ’n towerkombers.”

Elke aand, net voor slaaptyd, het Luan homself in die kombers toegedraai en gewonder: Wat as dit regtig ’n towerkombers is? Wat as dit my na ander plekke kan neem?

Daardie nag, net toe hy sy oë toemaak, het iets wonderbaarliks gebeur. Die kombers het begin gloei—sag en flou, soos sterlig. Dit het om Luan gevou, en voor hy dit besef, het hy begin sweef…

Hy het sy oë oopgemaak en gevind dat hy nie meer in sy kamer was nie. Hy was op ’n goue sandstrand met helder blou water wat sag teen die oewer gespoel het. “Wow!” het hy uitgeroep.

“Luan, jy’s in die tyd van die pirate!” het Ouma se stem sag in die wind gefluister. Net toe hoor hy ’n stem agter hom: “Ahoy, seuntjie! Het jy my skat gesien?”

Luan het omgekyk en gesien hoe ’n regte piraat met ’n groot hoed en ’n kaart in sy hand na hom kyk. “Nee, maar ek sal help soek!” het Luan met opgewondenheid gesê.

Hulle het saam in die sand gegrawe tot hulle op ’n houtkissie afgekom het. Toe hulle dit oopmaak, was dit vol glinsterende goue muntstukke en juwele. “Jy’s ‘n goeie maat, seuntjie!” het die piraat gesê.

Skielik het die kombers weer om Luan begin vou en ’n sagte wind het hom opgetel…

Toe hy weer sy oë oopmaak, was hy in ’n ander plek—’n groen weiveld met reuse dinosourusse wat stadig rondgeloop het! “Jy’s nou in die tyd van die dinosourusse,” het Ouma se stem weer gefluister.

’n Groot, vriendelike Brontosourus het sy nek na hom toe gebuig en gesnuif. “Hallo, klein mensie,” het die dinosourus gesê. “Wil jy saam met ons stap?”

Luan het gelag en langs die groot diere gestap, sy klein hand oor die skubberige vel van ’n Triseratops gevryf.

Maar toe het die kombers weer om hom begin vou, en voor hy dit besef, was hy terug in sy bed. Die kombers het sag om hom gelê, en alles was stil.

Luan het geglimlag. “Ouma was reg… dit is ’n towerkombers,” het hy gefluister.

En toe hy sy oë toemaak, het hy geweet—nog ’n avontuur wag op hom môreaand.

Einde. ✨🌙