Die Slaperige Olifantjie

In ‘n groot, groen veld het ‘n klein olifantjie met die naam Oli gewoon. Oli was vol lewe en speelsheid, maar daar was een probleem—hy kon nie slaap nie! Elke aand wanneer sy dieremaats hul oë toemaak en in ‘n rustige slaap wegdroom, het Oli op sy bed gesit en rondgeskuif. “Ek is nie lus om te slaap nie!” het hy kla. “Ek wil speel!”

Sy dieremaats het gesiggies getrek en probeer om hom te kalmeer. “Oli, jy moet rus, dan sal jy ook eendag lekker wakker wees om te speel,” het Liza die leeuwyfie gesê.

Oli het nie verstaan nie. “Hoe kan ek slaap as ek nie wil nie?” het hy geskuur.

Oom Gertie, die ou slak, het eers ’n lang ademhaal gegee. “Kom ek wys jou iets, Oli,” het sy sagte stem gesê. Sy het in die gras gesleep en toe kom sit langs Oli. “Luister na die kalm klanke om jou. Die wind wat deur die bome ruig, die vêr geluid van die rivier en die sagte roep van die uil. Dit alles help jou om te ontspan.”

Oli het stil geword en geluister. Die wind het die bome fluisterend beweeg, die rivier het kalm gesing, en die uil het rustig gebloei. Oli het gesit en asemgehaal, sy oë vir ‘n oomblik gesluit. Dit was toe hy begin voel het hoe sy liggaam stadig begin ontspan.

“Jy sien,” het Gertie gesê, “die kalmte van die natuur is daar om jou te help slaap. Jy moet net leer om rustig te wees.”

Liza het naby gekom en begin sing. Haar sagte liedjie het die naglug gevul. Oli het haar lied gehoor en sy hart het begin kalmeer. “Jy is reg,” het Oli gesê. “Ek kan nou slaap.”

Hulle het saam in die gras gelê, en al die ander diere het rondom hom begin slaap. Oli het sy oë toe gemaak, die kalmte om hom heen gesnuffel, en uiteindelik het hy in die diepste slaap gesink.

En so het Oli, die Slaperige Olifantjie, ontdek hoe die kalmte van die natuur hom kon help om rustig te raak—en hy het van daardie dag af elke aand in rus in slaap gesink.

Einde. 🌙🐘